Wedle IPN Aleksander Kwaśniewski był współpracownikiem SB. Ich z tego IPNu, nie interesują sądowe wyroki i miałkość domniemanych dowodów. Ich interesuje tylko własna, pokrętna teza. „Nie ważne co inni uważają, ważne i prawdziwe jest tylko to co uważamy my”! To w skrócie istota działania i sens istnienia IPN.

Zakładam też, a nawet jestem pewny, że już sam fakt, iż coś tam na temat Kwaśniewskiego spłodził Gontarczyk wystarcza, by wyrzucić to do kosza, bo nawet do podtarcia dupy to się nie nadaje. Zresztą, już za moment popularne powiedzenie „łżesz jak pies”, zastąpione zostanie zwrotem „łżesz jak Gontarczyk”.

Obserwując tegoż Gontarczyka odnoszę też wrażenie, że to człowiek strasznie ideowy, żeby nie powiedzieć – bezrefleksyjnie ideowy. To zaś prowadzi do kolejnego niemiłego wrażenia, że gdyby przyszło mu żyć życiem świadomie dorosłym w czasach owej bezpieki (on jest rocznik tylko 1970), to pewnie byłby najbardziej gorliwym współpracownikiem owej organizacji. Ba, obawiam się że byłby gorliwym i ideowo hermetycznym funkcjonariuszem tejże. Z powodu tegoż, że szansy takiej niestety nie dostał, dziś z niezwykłą łatwością przychodzi mu rozdzielanie razów i udzielanie napomnień.

Nie wiem, może jako 17 albo 18 latek bardzo chciał wstąpić w ich szeregi, a oni kazali mu się uczyć i spierdalać generalnie? Młody człowiek z prowincji łatwo się obraża, i czasami niespełniona miłość przekształca się w kliniczną nienawiść. Tak to w skrócie widzę, co nie zmienia faktu, iż niezmiennie od epoki chuj zawsze pozostanie chujem.

Się porobiło w tym kraju nad Wisłą… Otóż Jerzy Kropiwnicki, prezydent Łodzi – tak na marginesie, chyba najbardziej kabaretowy prezydent w Polsce – poczuł się urażony, a może nawet obrażony pewnym zdjęciem. Na zdjęciu tym widać, jak ów pan prezydent plus jakiś przydatek urody nijakiej, stoją sobie uśmiechnięci w jerozolimskiej synagodze. Kiedy zdjątko ukazało się w gazecie, Kropiwnicki gwałtownie zaprotestował, twierdząc, że nigdy w synagodze nie był, zaś zdjęcie to zwykły chamski fotomontaż. W dyskusję wdała się natychmiast stetryczała Rada Etyki Mediów, uznając za wykroczenie przeciwko dobrym obyczajom posługiwanie się fotomontażem. Prezydent Kropiwnicki może się więc czuć urażony taka manipulacją, bowiem „synagoga i Jerozolima wiążą się z kompromitującą konotacją“.

Wytłumaczcie mi proszę „jakąż to kompromitującą konotację” może mieć Jerozolima i synagoga. Albo śnię, albo może źle czytam, albo też – co najprawdopodobniejsze – żyję w świecie totalnych głupków. Bo jeśli wysokie z założenia ciało jakim jest ta cała Rada Etyki, bez zastanowienia wydala z siebie (bo trudno to inaczej nazwać) taki komunikat, to znaczy, że należy czym prędzej całe to towarzystwo rozgonić na cztery wiatry, a niektórych poddać nawet przymusowemu leczeniu. Oni nie mają nic wspólnego z etyką!!! Takie zgromadzenie wariatów, tytułujące się tak poważnie, nikomu do niczego nie jest potrzebne. Zresztą, to że do niczego oni nie są potrzebni wiadomo już od dawna, no ale pewnie komuś zależy, żeby z jakiś względów (humanitarnych?) utrzymywać przy życiu to zdziecinniałe towarzystwo wzajemnej adoracji.

Teraz jeszcze słów kilka o tym Kropiwnickim. Jak wstyd taki wielki jest włazić do synagogi, to po kiego chuja chuj tam właził!? Bo w międzyczasie wyszło, że foto wcale nie jest fotomontażem. A jak gamoń co niedziela albo i częściej lata do kościoła i targa baldachim, to nie jest wstyd i obciach? I jak by go ktoś sfotografował w tym kościele, z tym baldachimkiem, to też byłby niedopuszczalna manipulacja i praktyki niegodne? Jeden bóg parzy, a drugi wręcz przeciwnie? Może mniejszy byłby wstyd, gdyby pan prezydent sfotografował się w meczecie, najlepiej z odciętą głową Żyda w dłoni. To byłby honor i  powód do dumy.

Wypowiedzią o konieczności zburzenia Pałacu Kultury, minister Sikorski wzburzył pół Polski. Drugie pół Polski pewnie mu sekunduje. Profesor Waldemar Baraniewski z Instytutu Historii Sztuki UW, wypowiedź Sikorskiego nazwał głupią i jednocześnie ma pretensje do mediów, że bez zastanowienia nagłaśniają tego typu idiotyczne przemyślenia, po to tylko by „grzać” atmosferę, by coś się działo. No, ale po to są między innymi media panie profesorze, by wyłapywać durne przemyślenie durnych polityków, a potem właśnie „grzać”.  Bo nie ma nic przyjemniejszego i nośniejszego, niż wpadka głupka z politycznego świecznika. I tak właśnie jest z ministrem Sikorskim.

Od dłuższego już czasu wiadomo, że gość nie panuje nad swoimi emocjami i odruchami. Stąd też co i rusz popełnia jakiś towarzyski mezalians, albo to wstępując do rządu Kaczyńskiego, albo też burząc Pałac Kultury. Tym wysadzaniem i burzeniem zaraził się pewnie od swoich byłych afgańskich kolegów, bo pamiętajmy, że jak głosi legenda (skrzętnie przez autora podtrzymywana), lata temu Sikorski czynnie w Afganistanie walczył i to raczej nie po ruskiej stronie. Był blond mudżahedinem z Bydgoszczy, którego zasługi dla niepodległości Afganistanu są wprost nieocenione, pewnie zdecydowanie większe niż dla Polski.

Proszę się więc nie dziwić, że ma ciągotki, jeśli nie fobie, wysadzania wszystkiego co ruskie, od czołgów począwszy na Pałacu Kultury skończywszy. Obawiam się jedynie, że jeśli uzna iż jego apele nie skutkują, to któregoś dnia, w jakiś pieski poniedziałek, wzorem kumpli z Kabulu, obwiesi się trotylem i zdetonuje się na śmierć w holu przy windzie na najwyższe piętro. I szkoda by było. Nie Sikorskiego (bo pies mu mordę lizał), tylko Pałacu Kultury.

To dobra wiadomość. Okazuje się otóż, że pani minister Anna Fatyga, wielka gwiazda polskiej polityki zagranicznej, wreszcie przestanie być bezrobotna. Dla pani Anny – jak czytamy – „znalazła się nisza w systemie ONZ”. Nisza jest niezwykle ciekawa, żeby nie powiedzieć atrakcyjna. Jeśli pani Anna nasza kochana, pokona paru równie egoztycznych co i ona kandydatów, zostanie szefem misji Międzynarodowej Organizacji Pracy w Gruzji. Równie dobrze mogłaby trafić do Mongolii, gdzie również (wierzymy w to) dałaby sobie radę. O większej atrakcyjności Gruzji przesądza jednak to, że prezydent Saakaszwilii jest dobrym kumplem (także od kieliszka) prezydenta Kaczyńskiego, a więc promotora pani Anny. Nie bez znaczenia jest także fakt, iż arbuzy tańsze są w Gruzji niż w Mongolii, a herbatę podaje się tu z koniakiem a nie z mlekiem i łojem jaków, jak to w owej Mongolii bywa. A już wydawało się, że jedyne miłe co ją w życiu jeszcze czeka, to parzenie ziółek Leszkowi Aleksandrowi.

Oto widomość niczym z marnego horroru. Poranny program telewizji publicznej „Pytanie na śniadanie” będzie miał od września nowego prowadzącego. To Jan Pospieszalski. Podziwiam wyjątkową zdolność Publicznej do samozatracenia się. Samobójcze gesty poparte czynami to jakby znak firmowy TVP. No, bo jak zareaguje przeciętny widz który rano, na początek dnia, ni z tego ni z owego na ekranie dojrzy nie skalane mądrzejszą i głębszą myślą oblicze Pospieszalskiego? Wyrzyga się na stół nim jeszcze cokolwiek zdoła przełknąć. A nie ma nic gorszego i bardziej wycieńczającego organizm, niż rzyganie na czczo. Ja naprawdę nie wiem, i za nic nie potrafię tego wytłumaczyć, jakiż to interes na w tym TVP, by tak perwersyjnie i bez litości obchodzić się ze swoim widzem. Mają kilka opcji do wyboru; mogą pokazywać nawet wyłysiałego Szpakowskiego z grzywką na zakładkę, mogą pokazywać tak naprawdę byle kogo, ale nie żeby zaraz Pospieszalskiego. Właśnie za to, za bezpodstawne dręczenie widzów, powinno się nie płacić na TVP żadnego abonamentu. Ja rozumiem że nowy Komitet Centralny przy ulicy Miodowej, żąda i wywiera naciski, że opcje polityczne i religijne muszą być przestrzegane, ale ja naprawdę od rozmodlonego i durnego Pospieszalskiego walałbym już również rozmodloną ale pustą niczym wydmuszka Szymalę.