Wedle prezydenckiego przydupasa ministra Wypycha, Kaczyński jest gotów poprzeć projekt nowej ustawy medialnej, przygotowywanej przez tzw. „środowiska twórcze”. Deklaracja ta wystawia jednak projektowi jak najgorsze świadectwo. Oznacza, że cały ten projekt jest gówno wart, czyli do dupy. Wedle zasady, po wielokroć sprawdzonej, że wszystko co popiera pan prezydent, do niczego się nie nadaje.

Już na pierwszy zresztą rzut oka widać, że „tfórcy”, zadbają przede wszystkim o własny interes, nie zaś o interes nas, czyli odbiorców. Wedle ich pomysłu powoła się nowe ciało zarządcze zwane Radą Mediów Publicznych. Chodzi o siedem, pewnie dobrze płatnych stanowisk, do obsadzenia przez królika i jego znajomych. Czyli obok darmozjadów z Rady Radiofonii, będziemy mieli kolejnych darmozjadów tyle, że wybieranych wedle nieco innego klucza. Ta Rada oczywiście niczego nie zmieni ani nie poprawi, poza sytuacją materialną jej członków rzecz jasna.

Zniknie abonament, czyli coś czego w praktyce i tak nie ma, a zastąpi go comiesięczna „opłata audiowizualna”. Jak to zwał tak zwał, istotne jest zaś to, że dalej szary obywatelu będziesz płacił regularny haracz, tym razem trudny do wyślizgania, bo ujęty w PITcie. I nikogo nie będzie obchodziło czy masz jakiś odbiornik, czy może wręcz przeciwnie.

Zanim ustawa wejdzie w życie, przejdzie szereg konsultacji, w wyniku których zawarte zostaną przedziwne kompromisy. Z opłaty audiowizualnej zwolni się pewnie wszystkich „tfórców”, a i PSL, czyli istotne ogniwo koalicji, wymusi ulgi dla rolników. Koniec końców owi rolnicy całkowicie zwolnieni zostaną z „opłaty”, tak jak zwolnieni są z płacenia podatków i składek na emerytury.

Tak na marginesie myślę sobie, że Pawlak póki jeszcze jest przy żłobie, strasząc zerwaniem kolacji, powinien „załatwić” dla rolników zwolnienie z opłat za energię elektryczną, oraz zezwolenie na prowadzenie traktorów po pijaku. Byłoby to sprawiedliwe społecznie, bo wiadomo jak ciężko rolnik zapierdala, dla zdrowia i powodzenia nas, narodu. My naród zaś z wdzięczności za ich trud, z przyjemnością będziemy ich utrzymywali, jak również utrzymywać będziemy z radością publiczne radio i telewizję, niezależnie od tego, jacy „tfórcy” coś „stforzą”

Pomysł Tuska, żeby zmienić konstytucję i przy okazji zmienić pozycję i uprawnienia prezydenta nawet mi się podoba. Jest jednak jeden szkopuł. Otóż po takim liftingu prezydent (wraz z otoczeniem) byłby co najwyżej ozdobą, pluszową zabawką i Panem Nikt. Niestety, taka zabaweczka dalej kosztowałaby nas sporo pieniędzy. Te lokaje, te ministry, sekretarze w randze ministrów, kelnerzy, kierowcy, małpki i małpeczki, samoloty, Juraty, obiadki, kace, woda na kaca, pieluchy, garnitur i fury, wszystko to generowałoby koszty ponad miarę i stan. Więc – myślę sobie – jeśli mamy mieć prezydenta, który nic nie znaczy i do niczego nie jest potrzebny, to lepiej w ogóle go nie mieć. Będzie zdrowiej, a przede wszystkim oszczędniej.

Jeśli zaś komuś zależy bardzo na tym prezydenckim urzędzie, i żyć bez tego nie może bo modlić nie ma się do kogo, to zrewidujmy pewien dawny pomysł. Pamiętacie pewnie, jak kilku wariatów nalegało, aby Jezusa Chrystusa czym prędzej uczynić królem Polski. Na pewno przegięli  z tym królem, ale może by tak zrobić go owym prezydentem? Dożywotnim rzecz jasna! Na taki kompromis jestem w stanie nawet iść, mimo żem patologiczny bezbożnik. Postawi się tego Chrystusa przed Pałacem, na wielgaśnym krzyżu, może nawet przyodzieje w garnitur, by bidok nie marzł w polskiej słocie i niechaj sobie prezydenci na zdrowie i ku zadowoleniu prawie wszystkich. Nic nie będzie kosztował z wyjątkiem rutynowej konserwacji co pięć lat. Żadnych samochodów, asystentów, doradców… nic dosłownie. Nawet nie pije. I tak oto osiąga się kompromis, nawet w gronie osób o diametralnie różnych poglądach i potrzebach.

W Łodzi tamtejsi obywatele, pobili się o pamiątkowe monety z gwiazdą Dawida wielką jak byk. Musiała interweniować policja i zdecydowanie uspokoić co bardziej krewkich miłośników judaików. Nie bardzo chce mi się wierzyć, aby w tej gigantycznej kolejce pod tamtejszym NBP ustawili się tylko resztki ocalałych łódzkich Żydów, aczkolwiek przyjmuję do wiadomości patriotyczną konstatację, że prawdziwy Polak nie będzie sobie brudził łap jakimkolwiek przedmiotem z rzeczoną gwiazdą.  Proponuje więc zawrzeć kompromis (może być zgniły) ustalając, że monety kupowali Żydki, oraz chmara sprzedawczyków i zdrajców, którzy nie wiedzą co czynią. W odpowiednim czasie odpowiednie bojówki zastukają do ich drzwi, tudzież wrzucą cegłę  przez oko, ale nie to jest najważniejsze. Zasadniczy problem ma bowiem wymiar narodowy, wręcz na pograniczu być albo nie być. Bo wedle mnie obrońcy etnicznie niezanieczyszczonej ludności tubylczej, czym prędzej powinni podnieść argument, że bicie monety z elementami izraelskiej flagi jest niezgodne z polskim prawem. W tym wypadku to cios w narodową tożsamość, element wojny podjazdowej, jaką wiadome siły toczą od lat z Polakami i polskością. I niechaj nie mydlą nam tu oczu jakąś rocznicą jakiegoś getta. To tylko propagandowa zmyłka. Sprawców więc tegoż wybryku, należy czym prędzej odnaleźć i przykładnie ukarać. No bo jak tak dalej pójdzie moi drodzy, to patrzeć jeno jak obok polskiego godła zawiśnie ichnie godło i mniejszość polska nie będzie miała nic do gadania. Gdyby ksiądz Rydzyk był prezydentem, nigdy by na to nie pozwolił.

Polska bez Cugier-Kotki, to nie będzie już ta sama Polska. Naród, obywatele, coś stracą, sztuka coś straci, życie publiczne i polityczne jak najbardziej też ucierpią. Aktorka – tak przynajmniej o sobie mówi – zamierza w te pędy puścić kraj, który jest jak najbardziej totalitarny, ksenofobiczny, a ludność tubylcza to barany, które nie potrafią się poznać na jej talencie. Szczerze mówiąc to należy się z nią zgodzić. W rzeczy samej przyszło nam żyć w kraju ksenofobów, wśród sporego procenta baranów i idiotów. Z tym totalitaryzmem to może na razie trochę przesada, choć widać już gołym okiem, że totalitaryzm w wydaniu katolicko narodowym, jest na najlepszej drodze rozwoju. Za parę lat (a może wcześniej) budzić się będziemy w państwie zarządzanym ręką ajatollahów w sutannach, gdzie za seks z własną żona dla przyjemności, karać będzie się więzieniem. Tyle, ze mnie jest wygodniej o tym pisać, niż pani Kotce Jakiejśtam o tym publicznie mówić. Nie występowałem w spotach PiS i nie firmowałem swoją gębą pojebanych koncepcji Małego Brata Jarosława i jego nietrzeźwych umysłowo kompanów. Więc jeśli Kotka chce teraz wyjechać, to bardzo proszę. Za głupie decyzje trzeba czasem płacić Bardzo byłbym też zadowolony, gdyby „sympatyczna pani Lusia”, czyli Kotka, zabrała ze sobą jeszcze paru kumpli, a także bliższych i dalszych znajomych. Niektórych obleśnych i znienawidzonych biskupów, trochę polityków i okołopolitycznego łajna, zwłaszcza o zapachu narodowo-socjalistycznym. Polska straci grupę zawodowych patriotów i popaprańców. A kij im w pupe. Za chwile dzielne Matki Polki, chodzące inkubatory i wzorowe katoliczki, urodzą tabuny godnych następców. I tylko Kotki szkoda.

Korzystając z ładnej około-weekendowej pogody, wybrałem się pod warszawski pomnik ulubieńca domorosłych faszoli obywatela Dmowskiego. Wydaje się, iż wszystko jest w normie. Okoliczne psy jak zwykle go obszczywają, choć farby czerwonej na nim nie uświadczysz. Pewnie dlatego, że pomniczek nieco odgrodzony jest od wielbiącej go publiczności, za sprawą jakisik robót chodnikowo-drogowych. Wokół kręcą się panowie w gustownych kaskach, skutecznie odstraszając właścicieli dopiero co spreparowanych pojemników z farbkami. Nie należy się jednak zbytnio przejmować, bo panom tym ewidentnie zwisa aktualny kolor pomnika rodaka. Jeśli ma się z sobą worek z farbą, można ciepnąć, złego słowa nie powiedzą.

Kiedy oddałem już hołd towarzyszowi Dmowskiemu, ruszyłem Ujazdowskimi w kierunku centrum. Nieopodal, na rogu z Chopina, natrafiłem na kolejny pomnik, tym razem generała o ksywce Grot. Nie mam nic przeciwko Roweckiemu, ale przyznam, że wystawili mu pomnik mało oryginalny. Przepraszam wszystkich prawidłowo skonfigurowanych patriotów, ale generał Rowecki wykuty w kamieniu jako żyw przypomina Berlinga a nawet Świerczewskiego. Niby to dobrze, bo jak czasy nie daj boże się zmienią, to wystarczy jedynie podmienić tablicę, i pomnik Berlina albo i Świerczewskiego będzie jak znalazł. Nikt nie rozróżni. I oto chodzi, jeden pomnik na wszystkie okazje. Bo nawet jak temu Roweckiemu zdejmie się czapkę i coś tam przy płaszczu poprawi, z grubsza będzie mógł robić za Jana Pawła. Tylko Dmowskiego mi szkoda. Bo z niego nic już nie da się zrobić, nawet kostki brukowej.