Dziś coś dla wiernych, ale niekoniecznie katolików i katotalibów. Dziś promujemy całkowicie za darmo i bez zobowiązań islam, czyli robimy ukłon w stronę wyznawców Mahometa. Niestety zdjęcie wyszło niewyraźne, bo cały ten aparat to głupie bydle, i uznał, że należy skupić się na wyostrzeniu pierwszego planu. A mnie chodziło o to generalnie, by uchwycić ów piękny minaret, widoczny na dalekim planie i niestety rozmazany. W każdym razie udany, czy też nie, widok na minaret jest. I życząc wam miłej niedzieli, ściskam kciuki za to, by obok krzyża w szkołach zawisł też choćby półksiężyc, bo przecież wszystkie religie są równe i żadnej nie można nadmiernie wyróżniać, czy też marginalizować.

Z dużym zainteresowaniem przeczytałem informację iż pewien turecki sprzedawca opatentował ortopedyczny dywanik modlitewny, który ułatwi muzułmanom oddawanie rytualnych pokłonów. Nie dość, że używając go nie bolą już tak kolana, to jeszcze dywanik jest absolutnie przenośny i waży niecałe 700 gram. Nie sugerujmy się jednak i nie zniechęcajmy tym, iż dywanik ten jakoby jest tylko dla muzułmanów. Prawda jest bowiem taka, iż dywanikowi absolutnie obojętne jest, czy klęczy na nim walący łbem w podłoże muzułmanin, czy może składająca ręce do podobnego boga babcia katoliczka z bratniej Polski. Jej zbolałe kolana, też potrzebują takiego wynalazku. Nie byłoby więc nic złego w tym, gdyby jakiś przedsiębiorczy ksiądz, jakiś Jankowski albo cóś koło tego, zaczął owe zbawienne dywaniki importować nad Wisłę. Nie ważne, czy Mekka to, czy Częstochowa, dywanik dywanikowi równy, tak jak równe sobie i równie czułe są kolana babci moherówki i zakochanego w Allachu pasterza kóz. No, to amen.

No, dobrze… W notce poniżej było o Polańskim wedle tak zwanego „rozsądku”, a teraz trza to zrównoważyć i polecieć po bandzie.

Otóż, Polański jest przede wszystkim Żydem, więc nie bardzo go obowiązują jakieś katolickie fobie i zakazy. Kiedyś u Żydów, młode i nieletnie żony były na porządku dziennym i jakoś nikt z tego powodu nie robił rabanu. To stara tradycja, która dziś już nie funkcjonuje, choć dokładnie to nie wiadomo jak to naprawdę jest. Zresztą, jakoś nie bardzo sobie przypominam, aby gdziekolwiek w szczególnie dolegliwy sposób ścigano Romów, czyli Cyganów, za permanentnie codzienne praktyki wydawania za maż małoletnich dziewczynek i to niekoniecznie za swoich rówieśników. Dwunasto – trzynastoletnie Romki rodzą jeszcze młodsze Romki lub Romków i świat kręci się dalej. Tu i ówdzie od czasu do czasu robi się mały z tego powodu teatrzyk, ale bardziej na pokaz, niż z przekonania. Innymi słowy, to co u jednych jest lub może być naganne, u drugich już niekoniecznie. Chciałbym też podkreślić mocno, iż akurat w przypadku Polańskiego, nie ma sensu rozmawiać o pedofilii, bo trudno tu dopatrzeć się takiego przestępstwa. Pedofilia wedle mojego rozumienia (choć nie tylko mojego), to świadome i celowe wykorzystywanie małoletnich do czynów seksualnych. Tu taka okoliczność nie zachodziła. Ta młoda wówczas panna w rzeczy samej była panienką na telefon, zwykłą, rozpoczynającą karierę dziweczką, mocno zresztą promowaną przez mamusię i pies z kulawą nogą wiedział, czy przypuszczał, iż jest nieletnia. Ot, młoda kurewka, jedna z wielu. Nie ma więc mowy o „świadomym” wykorzystywaniu nieletniej. Zresztą, nie znam nikogo, kto po zamówieniu panienki przez telefon, zaglądałby jej w legitymację, czy żądał dowodu osobistego. To absurd. Oczywiście można brać pod uwagę całkowity brak zgody na seks z dziewczynami na telefon, usankcjonowany prawnie, i wtedy rzecz jasna Polański to seks-przestępca, bez względu na wiek świadczącej usługi. Tyle, że takiego przepisu na szczęście jeszcze nie ma.

Poseł Palikot znów wpędził mnie w zakłopotanie. Otóż proponuje on, by panu prezydentowi kupić dmuchaną lalę, dmuchaną do dmuchania, bo to może pozwoli mu się odstresować i inaczej spojrzeć na świat. Wielu ludzi tak próbuje i ponoć to działa. Niestety, mam wrażenie, że pomysł Palikota jest tyleż niesmaczny co i chybiony. Niesmaczny dlatego, bo spróbujcie wyobrazić sobie pana prezydenta na lali. Nie czujecie rewolucji w żołądku na myśl samą, nawet nie na widok? Zaś chybiony jest również, bo sądzę, że żadna lala, laleczka, żywa, umarła czy z plastiku, nie pomoże panu prezydentowi. Zwolnijcie mnie z tłumaczenia dlaczego. Proponuję natomiast, by ów pan Palikot jeśli już musi, to laleczkę lateksową wręczył Szanownemu Bratu, bo tu pole do eksperymentu może być zdecydowanie większe. Na wszelki wypadek z Hongkongu należy ściągnąć takąż lalę, tyle że w wydaniu męskim. Polska to światowy kraj i nigdy nie wiadomo co się tak naprawdę przyjmie i zyska uznanie zwłaszcza w kręgach politycznych, czy około politycznych. Myślę sobie również, że jeśli już Palikot odkrył w sobie jakąś dusze samarytanina, chce pomagać ludziom, a nawet ich leczyć, to niechaj nie marnuje energii tylko na jednego człowieka. Niechaj wyjdzie szerokim frontem w trosce o klienta. W tymże Hongkongu lub na innym Tajwanie, trza zamówić laleczki do dmuchania, z twarzą Madonny (tej świętej rzecz jasna) oraz Jezusa. Następnie towar czym prędzej należy rozprowadzić wśród polskich biskupów, tytułem eksperymentu. Jak się przyjmie, to wyjdziemy z inicjatywa do niższych, ale i liczniejszych kast oficerskich kościoła katolickiego w Polsce. Ponieważ biskupi mogą się co nieco krępować, proponuje by rozdawać im po dwie sztuki laleczek – męską i damską. W zaciszu domowych pieleszy biskup sam zdecyduje z jaką lalą ma większa przyjemność. I taką akcje to ja poprę panie Palikot. Ale żeby tracić czas na samego Kaczyńskiego? Nigdy!

Birkin & Gainsbourg